Tekst over de Acht Meibeweging *.

Op 8 mei denk ik aan mijn vader,
aan sandalen en linnen tasjes
aan zomaar een dak
boven een jaarbeurshal,
tribunes waar de steppe zal bloeien.
Hij groette iedereen en werd begroet
en ik dacht dat hij iedereen kende.
Ik zie mijn zusje
ongelukkig bij de kinderklup
handen knippen om te geven
en proef wafels met slagroom
want het was ook een dagje uit.

Dit was mijn kerk
een kerk in actie
die alles nieuw zou maken
met kinderlijke naïviteit,
inhoud, vreugde, vriendschap en vrede.
Wij waren toch de meerderheid !?!?

Nu voel ik me een minderheid
in een kerk die draait om regels
met een vleugje angst.
Waar ik dacht dat we samen
iets nieuws gingen beginnen
kijken mensen nu naar Groningen,
naar Rome of terug in de tijd.

Begrijp me goed, we moeten achterom kijken,
omdat we staan in een eeuwenoude traditie
van mensen die iets nieuws beginnen.
Regels zijn belangrijk
en afspraken moeten worden gemaakt.
Maar regels kunnen uitgezonderd worden,
wat recht is, moet je soms krompraten.

Je kunt niet terug,
de vlinder kan proberen pop te worden,
of larve, maar ze zal niet slagen.
Want wat in gang gezet is,
gaat z’n eigen weg.
En wij gaan mee,
tegen beter weten in.

Omdat we mensen zijn
op aarde
in deze wereldtijd.

* Dit was een platform van organisaties van Nederlandse katholieken, dat in 1985 werd opgericht uit onvrede met de volgens hen regerende orthodoxe stroming in de Nederlandse Katholieke Kerk. In 2003 werd ze overbodig geacht en opgeheven.