De leerlingen op school
leren dat delen
omgekeerd vermenigvuldigen is.

Daarna bekeken we de troonrede
en praatten over de miljoenennota.
Driewerf hoera!
Onze koopkracht gaat vooruit.
De vlag kan uit!
We gaan erop vooruit!
De één wat meer dan de ander….

Maar is een samenleving echt niet meer
dan de optelsom van alle koopkrachten?
Zijn we gereduceerd
tot onze eigen portemonnee
en blind voor de wereld om ons heen?

Ik dacht ooit dat we in een land leefden
waar we ook voor elkaar zorgden,
waar de sterkste schouders
de zwaarste lasten zouden dragen,

Oftewel, waar rijk net iets meer
van hun vele geld kon afstaan
aan het algemeen belang.

Als we niet meer kunnen delen,
hoe vermenigvuldigen we vreugde dan?